Polisliği sevmezdi. Çocukluğunda film artisti, genç kızlığında ise manken olmayı hayal etmişti. Podyumlarda salınarak gezinmek, ışıkların kendi üstünde yoğunlaşması, siyah uzun saçlarını başının bir hareketiyle arada bir geriye atmak... Hele o erotik manken yürüyüşü... Erkeklerin aç, kadınların haset dolu bakışlarını hissetmek!.. Manken olamadı, polis oldu. Babası mimardı, annesi jimnastikçi. Alman jimnastik takımının hocalarından biriydi. İlk gençliğinde olimpiyatlara bile katılmış. Evin bir odası aldığı kupalar, madalyalar ve beratlarla doluydu. Başlangıçta bu kupalar, salonun bir bölümünde dururdu. Bütün ailenin övünç kaynağıydı. Sonraları babası övünmez olmuştu annesiyle... Kavgalar başlamıştı. Kupalar yandaki küçük odaya taşındı. Annesi akşamlarını, çoğunlukla bu odada geçirmeye başladı. Kavgalardan sonra bu odada ağlardı. Kitaplığı da bu odadaydı. Hep sporla ilgili kitaplar... Bir de küçük televizyonu vardı. Bazen annesiyle birlikte, küçücük odadaki tek koltukta kucak kucağa oturur, beraberce spor ve defile programlarını izlerlerdi... Annesi, babasının yanında, zamanla sessiz, ezilen biri haline gelmişti. Hâlbuki önceleri ne kadar konuşkan, ne kadar neşeliydi. Hep beraber dakikalarca güldüklerini hatırlıyordu. O zamanlar akşamları sık sık konukları olurdu. Babasının Türk arkadaşları ailecek gelirlerdi. Hatta bazen yemeğe gelirlerdi. Annesi güleç bir yüzle onlara hizmet ederdi. Hâlbuki okuldaki arkadaşlarından, onların evinde hemen hemen hiç yemek konuğu olmadığını öğrenmişti. Demek annesi Almanlar içinde bir ayrıcalıkdı!.. Sonraları annesinin bu tutumunun, babasına duyduğu büyük sevgiden kaynaklandığını anladı. Bu sevgi, her şeye rağmen, hiç bitmedi. Babasının bazı arkadaşlarının çocukları vardı. Onları da beraber getirirlerdi. Annesi çocuklarla oynamasına ancak sekiz buçuğa kadar izin verirdi. Sekiz buçukta kesinlikle yatması gerekirdi. Halbuki konukların çocukları yatmak zorunda değildiler. Annesinin Alman disiplini, bütün çocukluğunu etkilemişti...

---